Terugkijkend op het afgelopen jaar ervaar ik mijn afstudeerproces als een intensieve en leerzame periode waarin ik als ontwerper ben gegroeid. De beginfase van mijn project voelde onzeker en onduidelijk. Ik had moeite om mijn ideeën te vertalen naar een concreet ontwerp en twijfelde over de richting die ik op wilde. Mijn fascinatie voor dans was sterk aanwezig, maar het kostte tijd om deze interesses te verbinden aan een ruimtelijk en scenografisch concept. Deze fase confronteerde mij met mijn eigen onzekerheden, maar bleek achteraf noodzakelijk om tot verdieping te komen.

Door onderzoek te doen, referenties te verzamelen en gesprekken te voeren, werd mijn ontwerpproces steeds doelgerichter. Theoretische inzichten en voorbeelden uit het werkveld hielpen mij om mijn ideeën te positioneren en concreter te maken. Tegelijkertijd bleef ik werken vanuit experiment en gevoel, wat past bij mijn manier van ontwerpen. In de loop van het project werd mijn eigenheid als ontwerper duidelijker: ik ontwerp vanuit emotie, beweging en lichamelijke ervaring.

Het werken in de blackbox speelde hierin een grote rol. Deze omgeving was voor mij volledig nieuw en vroeg om een onderzoekende houding. Ik heb veel nieuwe technieken geleerd op het gebied van licht, projectie en ruimtelijke opbouw. In het begin vond ik dit spannend en soms overweldigend, maar juist door te experimenteren en fouten te maken kreeg ik steeds meer vertrouwen. Het werken in de blackbox voelde vernieuwend vergeleken met mijn eerdere focus op interieur en versterkte mijn interesse in scenografie en performance.